اول خود، بعد دیگران
هدف اصلی ما تلاش در کسب معرفت برای خودمان است. اگر خودمان آگاه شدیم، میتوانیم در آگاه شدن دیگران نیز قدمی برداریم.
تغییر بیرون انسان، محصول اصلاح درون خویش است.
وَ قَالَ عَلِيٌّ (عَلَيْهِ السَّلَامُ): إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ، فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا.
وَفِي ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ
مِنْ أَيْنَ؟ وَفِي أَيْنَ؟ وَإِلَى أَيْنَ؟
طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَىٰ كُلِّ مُسْلِمٍ
قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع): الْعِلْمُ نُورٌ وَالْجَهْلُ ظَلَامٌ
إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى
قَالَ (ع): الصَّبْرُ مِفْتَاحُ الْفَرَجِ
لَا عِلْمَ إِلَّا مَا عُمِلَ بِهِ
الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَجَنَّةُ الْكَافِرِ
وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ
إِنَّ هَذِهِ الدُّنْيَا دَارُ الْمُجَازَاةِ وَالْآخِرَةُ دَارُ الْجَزَاءِ
قَالَ (ع): الْوَرَعُ اخْتِيَارُ الْحَقِّ
خَيْرُ النَّاسِ مَنْ يَنْفَعُ النَّاسَ
وَ قَالَ عَلِيٌّ (عَلَيْهِ السَّلَامُ): إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ، فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا.
وَفِي ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ
مِنْ أَيْنَ؟ وَفِي أَيْنَ؟ وَإِلَى أَيْنَ؟
طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَىٰ كُلِّ مُسْلِمٍ
قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع): الْعِلْمُ نُورٌ وَالْجَهْلُ ظَلَامٌ
إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى
قَالَ (ع): الصَّبْرُ مِفْتَاحُ الْفَرَجِ
لَا عِلْمَ إِلَّا مَا عُمِلَ بِهِ
الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَجَنَّةُ الْكَافِرِ
وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ
إِنَّ هَذِهِ الدُّنْيَا دَارُ الْمُجَازَاةِ وَالْآخِرَةُ دَارُ الْجَزَاءِ
قَالَ (ع): الْوَرَعُ اخْتِيَارُ الْحَقِّ
خَيْرُ النَّاسِ مَنْ يَنْفَعُ النَّاسَ
وَ قَالَ عَلِيٌّ (عَلَيْهِ السَّلَامُ): إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ، فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا.
وَفِي ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ
مِنْ أَيْنَ؟ وَفِي أَيْنَ؟ وَإِلَى أَيْنَ؟
طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَىٰ كُلِّ مُسْلِمٍ
قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع): الْعِلْمُ نُورٌ وَالْجَهْلُ ظَلَامٌ
إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى
قَالَ (ع): الصَّبْرُ مِفْتَاحُ الْفَرَجِ
لَا عِلْمَ إِلَّا مَا عُمِلَ بِهِ
الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَجَنَّةُ الْكَافِرِ
وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ
إِنَّ هَذِهِ الدُّنْيَا دَارُ الْمُجَازَاةِ وَالْآخِرَةُ دَارُ الْجَزَاءِ
قَالَ (ع): الْوَرَعُ اخْتِيَارُ الْحَقِّ
خَيْرُ النَّاسِ مَنْ يَنْفَعُ النَّاسَ
وَ قَالَ عَلِيٌّ (عَلَيْهِ السَّلَامُ): إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ، فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا.
وَفِي ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ
مِنْ أَيْنَ؟ وَفِي أَيْنَ؟ وَإِلَى أَيْنَ؟
طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَىٰ كُلِّ مُسْلِمٍ
قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع): الْعِلْمُ نُورٌ وَالْجَهْلُ ظَلَامٌ
إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى
قَالَ (ع): الصَّبْرُ مِفْتَاحُ الْفَرَجِ
لَا عِلْمَ إِلَّا مَا عُمِلَ بِهِ
الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَجَنَّةُ الْكَافِرِ
وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ
إِنَّ هَذِهِ الدُّنْيَا دَارُ الْمُجَازَاةِ وَالْآخِرَةُ دَارُ الْجَزَاءِ
قَالَ (ع): الْوَرَعُ اخْتِيَارُ الْحَقِّ
خَيْرُ النَّاسِ مَنْ يَنْفَعُ النَّاسَ
سلسبیل چیست و چگونه میاندیشد؟
چرا سلسبیل راهاندازی شد؟
هدف از خلقت انسان، در یک چیز خلاصه میشود:
کسب معرفت
فهم این سه جملهای که مولا علی (ع) فرمودند و نتیجهٔ این معرفت، نیل به لقاء پروردگار عالمیان است.
مِن أین
دانستن آن که از کجا آمدهایم؟
فی أین
در کجا هستیم؟
إلی أین
و به کجا خواهیم رفت؟
رسیدن به این دستاورد بزرگ، متوقف بر اصلاح نفس است. اصلاح نفس بر دو پایه استوار است.
لازمهٔ عمل کردن، دانستن و اعتقاد داشتن است.
مردم دو دسته میشوند: مقلد (عمدهٔ مردم) و مجتهد، کسی که مسیر را رفته و نتایج تلاشش را به مردم عرضه میکند تا در وادی هدایت و تبعیت از اهل بیت گام بردارند.
عمدهٔ مشکل جامعهٔ اسلامی امروز، گناه است و این ناشی از کمبود معرفت و ندانستن ارزش خویشتن. مگر بهای ما چقدر است؟
بهای انسان، بهشت است.
قَالَ امیرُ المُؤمِنین (ع): أَلَا حُرٌّ يَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا
امیرالمؤمنین (ع) فرمودند: آیا آزاد مردی پیدا میشود که این تهماندهٔ دنیا را به اهلش واگذارد؟ بدانید بهای جانهای شما جز بهشت جاودان نیست، به کمتر از آن نفروشید.
رسالت تبلیغ دین و معارف الهی
تفاوت طلبه و غیرطلبه در این است که طلبهٔ علوم دینی، علاوه بر نجات خودش، رسالت سنگین دیگری نیز دارد؛ و او باید دیگران را نیز نجات بدهد.
هدف اصلی ما تلاش در کسب معرفت برای خودمان است. اگر خودمان آگاه شدیم، میتوانیم در آگاه شدن دیگران نیز قدمی برداریم.
تغییر بیرون انسان، محصول اصلاح درون خویش است.
پروژه، وقت و مزد معین دارد؛ اما پروسه، محصول ارتباط و عملکرد ما با اجتماع است. تا باور، خلوص و فهم ما دینی و صحیح نباشد، اثربخشی نخواهیم داشت.
تبلیغ دین را مسألهٔ زندگیمان میدانیم. لذا سلسبیل را عرصهٔ انجام رسالت طلبگیمان میدانیم.
تاریخ
بیستوششم بهمن ۱۴۰۰
مصادف با
سیزدهم رجب
محلی برای رشد خودمان و همراهانمان؛ وابسته به خدا و اهل بیت، بیهدفی جز این. ایدههای پربرکت و دوستان مغتنم، روز به روز این شبکه را پختهتر و گستردهتر میکند.
شعار ما
سلسبیل
راه رسیدن به بهشت
و هرکس بخواهد از این چشمهٔ بهشتی که صاحبش مولایمان امیرالمؤمنین علی (ع) است بنوشد؛ بهشتی دائمی و خستگیناپذیر، که حد اعلی آن قرب است. باید با شوق و رغبت برای این فضا بکوشد (و فی ذلک فلیتنافس المتنافسون).
با توجه به فعالیت معاندین، ضدتبلیغها، القای باورها از طریق رسانه، سیال شدن ایمان و بمباران اطلاعاتی؛ فضای مجازی و فعالیت در اتمسفر رسانه را خط مقدم تبلیغ نوین دین و مباحث فرهنگی در جهان امروز میدانیم.
با محوریت قرآن و سنت و احادیث اهل بیت علیهمالسلام
«ما إن تمسکتم بهما لن تضلوا أبدا»
با تبیین دقیق و عمیق و تخصصی مفاهیم ناب اسلامی.
آگاهیبخشی و اصلاح خودمان، سپس آگاهیبخشی نوآورانهٔ اجتماعی، بدون برخورد چکشی و تحمیلی.
اصولی که سلسبیل را از دیگران متمایز میکند
مالک سلسبیل، حضرت حجت میباشد و افرادی که در سلسبیل فعالیت میکنند همگی خادم حضرت حجت هستند؛ امیدواریم مورد قبول حضرت واقع شود.
سلسبیل هرگز بنگاه اقتصادی نیست. ابزار برای جذب شدن در جایی نیست؛ غایت و هدف اصلی، خود سلسبیل است.
بیان آموزههای اسلام و قرآن با استناد صحیح و دقیق به قرآن و احادیث و پرهیز از هرگونه مطالب ضعیف سندی و استدلالی.
تبیین آموزههای اسلام و بررسی آرای مخالف در مسأله، بدون تعصب و با ادبیات صحیح.
پرهیز از هرگونه بحث سیاسی و حزبی.
عدم وابستگی مالی و فکری سلسبیل به شخص یا نهاد خاص؛ فقط به خط اهل بیت وابستهایم.